WIERSZE Z PODKARPACIA. Józef Jeżowski
   
 
  DWOREK OBORSKICH



Zabytkowy dworek dziedziców Husowa, Oborskich, z lat powojennych ok 1956 roku.


 
Ten sam zabytkowy dworek dzisiaj, pod "opieką" gospodarzy Parafii Husów  

                                                

DWOREK OBORSKICH

Ród znakomity kiedyś w nim mieszkał
Dwór modrzewiowy i wiejska ścieżka
W późniejszym czasie już murowany
Ganek, kolumny i białe ściany

Pamięta lata dawnej świetności
Gdy ród Oborskich w Husowie gościł
Walczył w powstaniu o słuszną sprawę
Czasy choć trudne, jakże ciekawe

Umiejscowiony po środku wioski
 Choć przetrwał wojnę, nie zaznał troski
  Swych gospodarzy miewał wciąż nowych
Coraz to gorszych i przypadkowych

  Nie zaznał troski ani starania
Zmieniał się z czasem nie do poznania
Dzika roślinność pokryła mury
Dach się zawalił, prawo natury

Dziś ten zabytek w stanie ruiny
Nie jest już chlubą husowskiej gminy
Jest oskarżeniem tych właścicieli
Którzy opiekę sprawować mieli

 Parafii Husów go przekazano
By wszelką troską go otaczano
Tak się nie stało, każdy to widzi
  Lecz czy ks. proboszcz tego się wstydzi ?

Park wokół dworku z alejką znaną
I z Matką Boską zawsze kochaną
Źródło Maruszy, obce najazdy
  Scenki historii pamięta każdy

Wszystko już było, dziś inne czasy
Park wraz z alejką to zwykły lasek
I stary dworek, świadek historii
Wszystko niszczeje aż serce boli

Kończę historię wierszem pisaną
Prawdziwą, trudną, wszystkim tu znaną
O starym dworku dzisiaj w ruinie
  Po którym wkrótce pamięć zaginie

J. Józef. 5. 12. 0211




















Komentarze do tej strony:
Komentarz pochodzi od malgorzata( ), 29.08.2014, o 11:55 (UTC):
Pielna poezja, serce sie kraje kiedy widzimy pe
relki znanych obywateli w strasznej ruinie .A kosciol martwi sie o swoja kieszen-niestety

Komentarz pochodzi od:13.10.2014, o 19:36 (UTC)
poezja120
poezja120
Offline

To prawda Małgorzato Husowska społeczność przekazała zabytkowy dworek Parafii Husów, w nadziei iż zadba o niego. I tę "Dbałość" łatwo dostrzec na zdjęciach

Komentarz pochodzi od Grzegorz Oborski( biurodojmex-bis.pl ), 14.12.2016, o 13:03 (UTC):
Ciekawi mię Ród Mariana
Oborskiego ur 1900r w Kierołówce na Wołyniu



Dodaj komentarz do tej strony:
Twoje imię:
Twój adres email:
Twoja wiadomość:

DZIĘKUJĘ ZA ODWIEDZINY MOJEJ STRONKI
 
Przycisk Facebook "Lubię to"
 
Reklama
 
Z minionych lat..........
 
RANO.

Pośród wioski,tam gdzie z wieży
Odzywa się dzwonek
Ludzi wzywa do pacierzy
Bo już świta dzionek

~~#~~#~~#~~

Zapłakana wśród gwiazd płonie
Jutrzenka bez końca
Bo jej smutno że wnet zginie
Wśród promieni słońca

~~#~~#~~#~~

Złote włosy jej rozwiane
Ponad całą ziemią
Kwiaty we łzach jej skąpane
W krocie barw promienią

~~#~~#~~#~~

Tam na niwie,gdzieś wśród rosy
Zakwilił skowronek
I poleciał pod niebiosy
Gdy usłyszał dzwonek

~~#~~#~~#~~

Coraz wyżej, gdzieś aż w niebie
Bogu chwałę głosi
I za ludzi,i za siebie
Stwórcę świata prosi

~~#~~#~~#~~

A rzewliwy śpiew skowronka
Ludu korne pienie
Dla Maryi śpiew skowronka
Brzmi na pozdrowienie

~~#~~#~~#~~

A Maryja, matka nasza
Słyszy tkliwe pienie
I u Boga nam wyprasza
Grzechów odpuszczenie

~~#~~#~~#~~

W górę serca,wszyscy wierni
Wieczór czyli dnieje
Bo Maryja pewno spełni
Swych dzieci nadzieję.

~~#~~#~~#~~
Z starych książek.......
 
POŁUDNIE

Słońce bardzo rano wstało
Z poza góry szczytu
Wnet pół drogi ubieżało
Wśród niebios błękitu

~~#~~#~~#~~

Połą swojej złotej szaty
Ziemię przyodziało
Po promieniach zdrój bogaty
Ciepła na świat zlało

~~#~~#~~#~~

Rolnik w polu utrudzony
Ociera pot z czoła
Dzwon na wieży zawieszony
Do pacierzy woła

~~#~~#~~#~~

Słysząc z wierzy to dzwonienie
Rolnicy klękają
I anielskie pozdrowienie
W niebo przesyłają

~~#~~#~~#~~

Ponad ziemią kończąc piosnki
Skowroneczek leci
I wśród zboża podal wioski
Karmi głodne dzieci

~~#~~#~~#~~

Ogień przygasł na kominie
Obiad zastawiają
I do jadła gospodynie
Czeladź zapraszają

~~#~~#~~#~~

Za posiłek po znużeniu
Czeladka dziękuje
Odpocząwszy w lipy cieniu
Znów dalej pracuje

~~#~~#~~#~~

I skowronek swe pisklęta
Swe pożegnał dzieci
Dzwoni piosnka rozpoczęta
A on w niebo leci

~~#~~#~~#~~

Wyśpiewuje ponad rolą
Czeladź w pracy skora
Zgadzając się z wolą bożą
Robi do wieczora.

~~#~~#~~#~~
Z dawnych czasopism......
 
WIECZÓR

Słońce dzienny bieg skończyło
Drzemie za górami
Błękit nieba przyodziało
Złotymi chmurami

~~#~~#~~#~~

Stado bydła co się pasło
Wśród błonia,na trawie
Widząc że już słońce zgasło
Pije wodę w stawie

~~#~~#~~#~~

Nakarmione, napojone
Wraca do zagrody
Każde idzie w swoją stronę
Szukając ochłody

~~#~~#~~#~~

Tam na Tatrach gwizdnął baca
Baran przy nim dzwoni
A owieczki pies nawraca
Bo już czas z połoni

~~#~~#~~#~~

Już w szałasie stado beczy
Baran przy drzwiach stoi
I przy jego wiernej pieczy
Baca owce doi

~~#~~#~~#~~

I gosposie doją krowy
Gotują wieczerzę
A na wierzy dziadek wsiowy
Dzwoni na pacierze

~~#~~#~~#~~

Księżyc bladą twarz wychylił
I wita Jutrzenkę
Ludek wiernie głowę schylił
Pozdrawia Panienkę

~~#~~#~~#~~

Przepióreczka kwoka w prosie
Konie rżą w oborze
A w ożywczej chłodnej rosie
Już się kąpie zboże

~~#~~#~~#~~

Tam na jednej nóżce stoi
Pod skibą skowronek
By nie zasnąć wciąż się boi
Gdy zaświta dzionek

~~#~~#~~#~~
Z starych kalendarzy.........
 
ŚWIT

Błysło świtem zaranie
Półmrok spada powoli
Z wiarą idę o Panie
Ziarno rozsiać na roli

~~#~~#~~#~~

Trud mnie dzienny nie zmorze
Czy ciężkiej pracy znój
Tylko Ty mi o Boże
Siew pobłogosław mój

~~#~~#~~#~~

Wszak ty żywisz ptaszęta
Co nie orzą, nie sieją
Twoja Panie moc święta
I mnie krzepi nadzieją.

~~#~~#~~#~~

NA DROGĘ ŻYCIA

Na drogę życia wziąłem trzy kwiatki
Od przyjaciela, siostry i matki
I myślę sobie, mam trzy kwiatki świeże
Teraz się dowiem, kto mnie kocha szczerze

~~#~~#~~#~~

Najpierw uwiędnął kwiat od przyjaciela
Potem uwiędnął kwiatek mojej siostry
Tylko kwiatek matki pozostał wciąż świeży
Bo tylko matka kochała mnie szczerze

~~#~~#~~#~~
 
WITAM, MIŁO MI 77797 odwiedzający (225305 wejścia) Dziękuję za odwiedziny
=> Chcesz darmową stronę ? Kliknij tutaj! <=
POEZJA Z MOICH STRON